Jednostki organizacyjne

USOS

Ostatnio dodane pliki

24-05-2017 09:58
23-05-2017 12:16
23-05-2017 12:16
23-05-2017 09:12
23-05-2017 09:12
22-05-2017 15:26
22-05-2017 14:12
22-05-2017 14:12
18-05-2017 12:55
18-05-2017 12:55
18-05-2017 12:55
18-05-2017 12:55
17-05-2017 09:18
11-05-2017 16:25
11-05-2017 16:25
10-05-2017 14:42
10-05-2017 14:42
08-05-2017 08:50
27-04-2017 14:00
26-04-2017 11:37

Korzenie Zakładu Materiałów Wybuchowych sięgają pierwszych lat istnienia Wojskowej Akademii Technicznej, kiedy wybitnemu polskiemu chemikowi prof. Tadeuszowi Urbańskiemu powierzono utworzenie zespołu zajmującego się materiałami wybuchowymi w ramach ówczesnego Fakultetu Artyleryjsko-Technicznego. Prof. Urbański zorganizował, a potem kierował Katedrą Materiałów Wybuchowych. Pracowali w tej katedrze wybitni specjaliści z dziedziny technologii materiałów wybuchowych, mieszanin pirotechnicznych i paliw rakietowych: prof. Kazimierz Okoń, doc. Edgar Bishoff, doc.  Kazimiera Szyc-Lewańska, doc.Edward Woźniak. Z czasem dołączyli do nich absolwenci WATu –Antoni Semeńczuk, Michał Syczewski, Jan Statuch, Mieczysław Piskorz, Mirosław Maciejewski, Stanisław Cetner. W Katedrze powstały jedne z pierwszych obronionych w WAT prac doktorskich (1956 r. – K. Szyc-Lewańska i A. Semeńczuk). Katedra kształciła specjalistów w zakresie technologii materiałów wybuchowych i paliw rakietowych.

Główne kierunki prac Katedry wyznaczała ówczesna sytuacja międzynarodowa. Zajmowano się opracowaniem mieszanek napalmowych na bazie surowców krajowych, a w dalszych latach technologią związków samozapalnych (trójmetyloglinu) do granatów zapalających i do bomb napalmowych, wytworzeniem wzorców czystości izomerów dinitro- i trinitro-toluenów, a także badaniem właściwości gazów bojowych – zespół płk Semeńczuka. Grupa pracowników pod kierunkiem doc. K. Szyc-Lewańskiej opracowała nowe plastyczne materiały wybuchowe (lewanit, tajwanit), a także zajmowała się technologią inicjujących materiałów wybuchowych oraz badaniem właściwości nieznanej do tego czasu grupy silnych, kruszących materiałów wybuchowych o nazwie „astrolity”. Zespół doc. Woźniaka specjalizował się w opracowywaniu i badaniu własności mieszanin pirotechnicznych i stałych paliw rakietowych. Dla potrzeb marynarki wojennej opracowano pirotechniczne race sygnalizacyjne i kołnierz ratunkowy, stanowiące wyposażenie szalup ratunkowych okrętów wojennych. Grupa pracowników płk J. Buźniaka zajmowała się badaniem możliwości zastosowania polimerów i żywic polikondensacyjnych w technice lotniczej.

W 1959 r. Katedra przeszła z Fakultetu Artyleryjskiego na nowo powstały Wydział Chemii Wojskowej (od 1962 r. Wydział Chemii i Fizyki Technicznej) jako Katedra Chemii Stosowanej. W wyniku dokonanej w 1973 r. zmiany struktury WAT Katedra weszła w skład Instytutu Chemii i Obrony Przeciwatomowej zmieniając nazwę na Zakład Chemii Stosowanej. Z czasem przybrał on nazwę Zakładu Materiałów Wybuchowych . Kolejna zmiana nazwy nastąpiła, gdy do Zakładu dołączyła grupa pracowników Zakładu Mechaniki Falowej i Fizyki Wybuchu kierowanego przez gen. dyw. prof. dr hab. inż. Edwarda Włodarczyka. Mając na uwadze specjalność naukową prof. Włodarczyka można powiedzieć, że korzenie Zakładu Materiałów Wybuchowych i Fizyki Wybuchu tkwią nie tylko w Katedrze Materiałów Wybuchowych, ale również w powstałej w 1959 r. i kierowanej przez gen. dyw. prof. dr hab. inż. Sylwestra Kaliskiego Katedrze Podstaw Mechaniki i Fizyki.

Współpraca chemików – specjalistów w zakresie technologii materiałów wybuchowych – z fizykami, specjalizującymi się w zagadnieniach propagacji fal uderzeniowych i detonacyjnych, zaowocowała licznymi osiągnięciami. Można do nich zaliczyć równoległe opracowanie technologii zawiesinowych materiałów wybuchowych oraz opracowanie teorii inicjowania detonacji tych materiałów. Było to dziełem zespołu, którym kierował prof. E.Włodarczyk. W skład tego zespołu wchodzili między innymi dr hab. inż. Bogdan Zygmunt, dr hab. inż. Andrzej Maranda, dr Jerzy Nowaczewski, płk dr hab. inż. Waldemar Trzciński. Opracowane w Zakładzie zawiesinowe materiały wybuchowe charakteryzują się dużą skutecznością urabiania skał, wysokim stopniem bezpieczeństwa, prostotą produkcji i użycia. Na cześć uczelni nadano im nazwę WATEXu. Kontynuacją prac nad bezpiecznymi, przemysłowymi materiałami wybuchowymi było opracowanie technologii emulsyjnych materiałów wybuchowych.

Innym osiągnięciem Zakładu było opracowanie technologii wytwarzania silnych plastycznych materiałów wybuchowych. Materiały te znalazły zastosowanie m.in. do obróbki metali, cięcia osłony kabiny pilota przy awaryjnym opuszczaniu samolotu, wybuchowego umacniania elementów kruszarek kamieni. Zostały również wykorzystane w opracowanych w Zakładzie technologiach umacniania powierzchni elementów stalowych oraz technologii wybuchowego zgrzewania i platerowania.

W latach 1981-1988 prowadzono w Zakładzie prace badawcze nad technologią mieszanek dymotwórczych oraz konstrukcją granatu do szybkiego wytwarzania zasłon dymnych. Efektem tych prac było zaprojektowanie granatu WGD-1, przeznaczonego do szybkiej generacji zasłon, przystosowanego do współpracy z pokładowymi systemami osłony przed promieniowaniem laserowym systemów naprowadzających. Granat wdrożono do produkcji w ZTS-ERG Jasło i wprowadzono na uzbrojenie Wojska Polskiego. Kontynuacją prac w tym zakresie było opracowanie nowatorskiej konstrukcji oraz technologii sporządzania mieszanin dymotwórczych do wypełnienia granatu dymnego CYTRYN przeznaczonego do szybkiego wytwarzania zasłon dymnych o zwiększonej zdolności przesłaniania w zakresie podczerwieni. Granat, opracowany przez zespół, w skład którego wchodzili m.in. gen. dyw. prof. dr hab. inż. Edward Włodarczyk, płk dr inż. Andrzej Papliński oraz mjr dr inż. Stanisław Cudziło, został wdrożony do produkcji i wprowadzony na uzbrojenie sił zbrojnych.

W latach 1984-1990 prowadzono w Zakładzie badania nad wybuchową technologią wytwarzania materiałów supertwardych. Efektem prac w tej dziedzinie były technologie wytwarzania proszków diamentu i twardych odmian azotku boru. Innym przykładem technologii wybuchowych opracowanych w Zakładzie była metoda wybuchowego zagęszczania i umacniania kompozytów ceramiczno-metalicznych, będąca efektem prac badawczych prowadzonych wspólnie z Zakładem Technologii Uzbrojenia w latach 1991-94.

W 1994 r. Zakład przeszedł z Wydziału Chemii i Fizyki Technicznej na Wydział Uzbrojenia i Lotnictwa i wszedł w skład nowo utworzonego Instytutu Techniki Uzbrojenia. Od tego momentu do 2002 r. Zakładem kierował prof. dr hab. inż. Radosław Trębiński. W 2003 r. Zakład zmienił nazwę na Zakład Materiałów Wybuchowych i stał się częścią Wydziału Mechatroniki.

Od 2002 r. Zakładem kieruje prof. dr hab. inż. Waldemar Trzciński. W roku 2006 Zakład Materiałów Wybuchowych wszedł w skład nowoutworzonego Wydziału Nowych Technologii i Chemii.

INFO DLA WYKŁADOWCÓW